De plannen van GroenLinks voor de kunstensector blijven oppervlakkig omdat een specifieke uitwerking ontbreekt. Dat zegt hoogleraar Kunst en recht Inge van der Vlies. ‘Ze leggen een goed accent op de problemen en mogelijkheden van internet, daar maken ze duidelijke keuzes. Maar als je verder kijkt naar erfgoed, muziek en podiumkunsten zijn echte plannen eigenlijk afwezig.'

Van der Vlies was van 1999 tot 2004 vice-voorzitter van de Raad van Cultuur en leverde onlangs een bijdrage aan de cultuurparagraaf van het verkiezingsprogramma van D'66. De hoogleraar prijst GroenLinks voor de ruime opvatting van het begrip cultuur. ‘Ze vatten cultuur op als een algehele wijze van bestaan, waarbij het controleren van de macht en het asielbeleid zijn inbegrepen. Op zich een mooie brede inzet.'

Van der Vlies begrijpt niet wat GroenLinks bedoelt met het pleidooi voor het vergroten van de ‘transparantie en onafhankelijkheid van de kunstraden', die de politiek adviseren over subsidies. Volgens de hoogleraar blijft onduidelijk of dit betrekking heeft op gemeentelijke kunstraden of de adviescommissies. ‘Is er echt een probleem? Zowel de minister als de kunstraden besteden veel aandacht aan het zo goed mogelijk inzichtelijk maken van nevenfuncties van leden in onafhankelijke commissies. Maar misschien bedoelen ze iets anders. Transparantie van het kwaliteitsoordeel is moeilijk volledig te realiseren. Het oordeel over kunst is op een bepaalde manier altijd subjectief. Kunstoordelen worden in de rechtspraak niet gezien als objectief maar betitelt als intersubjectief omdat meerdere individuele meningen uitmonden in één oordeel. Wie waarom wat zegt en hoe het compromis tot stand komt is moeilijk te achterhalen.

Van der Vlies ziet net als GroenLinks kansen voor meer cultuuronderwijs maar wil de invulling, die de hoogleraar mist in het programma, aan de sector zelf overlaten. ‘Je moet vermijden dat een leraar weer iets vertelt over de ontwikkeling van cultuur in Nederland. Kunstenaars zelf moeten op scholen uitleggen wat ze doen, wat hen drijft en wat hun mogelijkheden zijn. Dan komen die extra financiële middelen goed terecht. Kinderen moeten liefde voor de kunsten worden bijgebracht en kunstenaars kunnen dat het beste. Dat gebeurt nu weinig. Er ontbreekt structurele financiering.'