Huub van der Lubbe kan zich niets voorstellen bij het onderscheid tussen hoge en lage kunst. Hij vraagt zich af of niet ieder serieus bandje, net als een operacomponist, zo goed mogelijk muziek probeert te maken. ‘Is het een dan laag, het andere hoog? Waarom? In 1983 brengt de Nederlandse operastichting tijdens het Holland Festival de opera Faust uit. Een drieënhalfuur durende opera van componist Konrad Boehmer op een libretto van Hugo Claus. Hoe hoog wil je het hebben in de Stadschouwburg in Amsterdam? In de scene waarin Faust een blik in de toekomst wordt gegund ziet en hoort hij drie muzikanten van De Dijk op een berg schroot meppen. Ik zing het lied IJzeren stront. De musici in de orkestbak houden hun oren dicht. Ze hadden toch al een moeilijke avond. De opdracht die de componist zichzelf gniffelend had gesteld was een avondvullende opera te schrijven, zonder ook maar een klinkende noot. In die opzet is hij zonder meer geslaagd. Hoe moeten we dit noemen? Hoog? Laag? Ik stel: het een kan niet zonder het ander. Geen kunst zonder kermis. Geen kermis zonder kunst.'