Woordenboeken vormen een maatschappelijk aanvaarde autoriteit bij het bepalen van het bestaan of de correctheid van een woord. Een woordenboek is ook essentieel bij het beantwoorden van de vraag wat de betekenis is van een woord of wat de vertaling ervan in een andere taal is. Woordenboeken worden daarbij geacht ‘volledig’ te zijn. Ze maken deze kwaliteit in verschillende opzichten niet altijd waar, zo stelt Wim Honselaar in zijn afscheidscollege. Toch zijn woordenboeken soms ook vollediger dan verondersteld. Honselaar behandelt voorbeelden van beide afwijkingen ten opzichte van de volledigheid. Een belangrijk aspect hierbij zijn de (wisselende) criteria die voor het beoordelen van ‘volledigheid’ worden gehanteerd en de doelen die men bij de productie en/of het gebruik van woordenboeken voor ogen heeft. Honselaar bespreekt een aantal grammaticale en semantische kwesties waarop verdere volledigheid kan worden bereikt; volledige volledigheid zal echter een onbereikbaar ideaal blijven.