De archieven die door de Nederlandse archiefinstellingen worden beheerd hebben grote waarde als bron voor de geschiedenis van Nederland en de rest van de wereld. De laatste decennia echter is niet hun bronwaarde, maar hun erfgoedwaarde centraal komen staan. Daarmee zijn ze volgens Theo Thomassen onderdeel geworden van een politieke agenda die onder meer gericht is op versterking van de nationale, regionale en lokale identiteit. Die politisering kan botsen met de professionele archivistische eisen die aan het verzamelen, ontsluiten en presenteren van archieven worden gesteld en met de objectiviteit en onpartijdigheid die daarbij van archivarissen wordt verlangd. Die botsing is vooral zichtbaar op de websites van archiefdiensten, die bij uitstek zijn gericht op de documentatie van eigen plaats en regio en de erfgoedbeleving van het daar woonachtige lekenpubliek. Archieven zijn volgens Thomassen niet alleen het geheugen van de samenleving, ze kunnen ook democratie en sociale rechtvaardigheid helpen bevorderen. Hun waarde als historische bron mag echter niet worden beïnvloed door de uitkomst van het politieke debat over sociale cohesie, integratie en culturele diversiteit. Vanuit de archiefwetenschap moet de politisering van een belangrijk deel van het geheugen van de samenleving en een onomkeerbare herbronning van de geschiedenis kritisch worden gevolgd en bestreden.